Qué decir ante tamaño regalo de Navidad. Creo que es de los que más ilusión me ha hecho. Mi campaña pro-blog ha surtido efecto e Israel, mi imprescindible hermano, ha decidido abrirse un blog para contarnos sus aventuras sorianas, ahora que se va a buscarse la vida a una de las provincias más frías del país.
No dejéis de visitar su Soria guay of life porque el tío es grande y su blog va a convertirse en un cuaderno ineludible para los fans del sentido del humor, del criterio y de la inteligencia.
Y es que el hermanito pequeño se me ha hecho mayor, ha encontrado el equilibrio (mira que eso es difícil), con Mónica, y han decidido encarar un futuro juntos allá por tierras sorianas, lugar que visto desde aquí bien podría ser Siberia por el frío y por las horas de transporte público que hay que dedicar para llegar hasta allá.
Sobra decir que le deseo lo mejor porque su proyecto de vida es también mi proyecto de vida, pero le voy a echar mucho de menos. Menos mal que ahora tendré su blog para verter en él toda mi añoranza y para sentir que le tengo a la vuelta del teclado.
¡¡Que seáis muy felices!!

Tristana me mira extrañada, quizás es la primera vez que me ve llorando ante el monitor del ordenador.
Copiando a Antonio Gamoneda cuando cita a Karl Marx, pero cambiando vergüenza por llanto:
El llanto es un sentimiento revolucionario.
Nada es fácil, andar es el propósito.
Desde donde pueda os acompaño.
Para Israel y Mónica.
Isri, con ese blog nos has dado la herramienta perfecta para seguir siendo unos pesaos agotadores. Sed felices, es lo único que vale la pena.
Besos, suertes y buenos deseos.
Aquí y allá seguiré siendo el mismo chico alegre de mirada triste,
observando el infinito.
El agua siempre sigue la senda más obvia,
y es así que ahora vivo y marcho.
Imposible resistirse al estímulo de lo desconocido,
a esta oportunidad de crecer, de vivir, de sentir y de amar,
a mi suerte, a todos estos designios.
Pero no siento que deje nada atrás,
de ser así no podría hacerlo.
Estais a mi lado, todos, siempre.
Coññoya.
TRISTANA Y TÚ: Si no va a poder vivir sin nosotros, ya verás. Seguro que ahora hablamos con él más que antes
.
JOS: Estaremos al pie de su blog, sí señor.
ISRAEL: ¡¡Qué potito!!
Com sempre, anem a fer la traducció:
“Aquí i allà seguiré sent el mateix noi alegre d’esguard trist,
observant l’infinit.
L’aigua sempre segueix la senda més òbvia,
i és d’esta forma que ara visc i marxo.
Impossible resistir-se’n a l’estímul d’allò desconegut,
a aquesta oportunitat de créixer, de viure, de sentir i d’estimar,
a la meva sort, a tots aquests designis.
Però no sent pas que deixi res darrere,
de ser així no hi podria fer-ho.
Sou al meu costat, tots, sempre”.
Tens tota la raó: Som tots al teu costat. I ni el fred ni la distància podran impedir-ho.
espero que te vaya todo muy bien en tu nueva vida y que nos des una imagen de Soria más cálida de la que tenemos. un beso y Viva el amor!!!!
¡Nooooooooo!
¡Más blogs para visitar nooooooooo!
Ruth, deja la campaña que vas a terminar conmigo.
PP@DSUAR: Jo crec que ara estarem més junts que mai. Ja vorem.
NOE: Seguro que Isra consigue hacer de Soria un lugar tropical.
VÍBORA: ¡¡Y tengo más!! Ya iré informando
.
Pero Soria?
No sé, uno por amor se va a Roma, Nueva York, Barcelona…pero Soria, ¿que mierda es esa?
Soria o al fin del mundo te puedes ir tu si quieres con ese par de… guantes que tienes. Al final no hubo despedida, pero eso será porque tampoco sería necesaria. He mandado un capazo de besos por correo, si no te llegara ya me avisas. Solo un consejo: no te alejes de las velas…